Dhammapada.

^  <  >

 

Scrypt birmanski w formie dekoracyjnej

 

 

Dhammapada - Aspekty Dhammy.

 

Teksty Dhammapady są częścią Kanonu i tak jak inne najstarsze teksty buddyzmu, zostały zapisane przez mnichów po stuleciach przekazu ustnego. Ostateczny zapis tekstu nastąpił na wyspie Sri Lanka (dawniej Cejlon) około III stulecia p.n.e.

 

Już sam przekład na polski słowa Dhammapada nastręcza pewne trudności, ponieważ w największym skrócie oznacza ono "wykład tekstów o Dhammie" i nie ma w sumie odpowiednika w języku polskim. W odróżnieniu od większości sutt kanonu, Dhammapada nie zawiera zwrotu "Oto co usłyszałem...", odbiega więc nieco forma od klasycznych nauczań Buddy czy Starszych. Z treści, wydaje się to być mowa Buddy skierowana do Atuli o którym nie wiemy nic bliższego. Tradycyjnie przyjmuję się, że Atula po wysłuchaniu pełnej wykładni Dhammy z ust Sariputty Thery poszukiwał kogoś kto umiałby ta samą Dhamme przekazać w pełni, ale znacznie prościej. Taka próbę podjął jakoby Ananda Thera, ale i ta wykładnia Dhammy miała okazać się zbyt skomplikowana. Ostatecznie jakoby sam Budda wygłosił Dhammapade specjalnie w celu zaspokojenia prośby Atuli.

Struktura Dhammapady jest zasadniczo różna od struktury sutt. Nie ulega wątpliwości, że historycznie, jest to jeden z najpóźniej zredagowanych tekstów kanonu. Tak język jak i konstrukcja nauczania wskazują, że jest to tekst z okresu kiedy Buddyzm okrzepł w regionie jako religia i taki rodzaj wykładu chyba może być uważany za wczesny przykład scholastycyzmu. Niestety, nie jest to jednoznaczne. Mamy tu do czynienia z sanskytazacjami jak anveti, ale także z archaicznym vahatu co wskazywało by na bardziej eklektyczne pochodzenie tekstu. Dhammapada porusza całą gamę problemów i wątków. Generalnie, główne przesłanie zdaje się być bardzo optymistyczne i wskazuje, że jakkolwiek cierpienie i stres są związane z nieoświeconą, zanieczyszczoną umysłowością, to umysł oczyszczony może być od nich wolny. Cierpienie nie jest więc jedyną opcją dostępną człowiekowi.

Mimo że tekst nie zawiera bezpośrednich odniesień do sutt, uważny badacz Kanonu bez trudu odnajdzie niezwykle precyzyjną sieć referencji wspierająca niemal każde zdanie na gruncie nauczania kanonicznego zawartego w suttach. W tym sensie, można traktować Dhammapade jako pewne kompendium całego nauczania w najbardziej dosadnej i czystej formie. Jak wszystkie teksty scholastyczne, tekst skupia się bardziej na abstrakcyjnych rozważaniach i ustaleniu autorytetu Buddy i Sanghi niż na konkretnej praktyce. Silną stroną tej formy nauczania jest obrazowy język precyzyjnie wyważonych przenośni, oraz poetycka forma sprzyjająca zapamiętaniu tekstu.
 



v.1.00 © 2012 Tipitaka.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone. Wyłącznie do bezpłatnego rozpowszechniania.