Główne Sutty.

^  <  >

 

Dekoracyjna forma zapisu Dhammacakkapavattana Sutty wraz z ilustracjami

 

 

Główne sutty buddyzmu.

 

W tym dziale znajdują się sutty które posiadają kardynalne znaczenie dla buddyzmu definiując go w relacji do celu, którym jest uwolnienie istot z pułapki cierpienia. Zasadniczym tematem tego działu jest więc cierpienie oraz droga wiodąca do jego wygaśnięcia. Sutty tego działu odnosząc się do prawdy samego cierpienia, definiują również w ogólnym zarysie całą praktykę buddyjską.

Musimy mieć świadomość, że na przestrzeni ostatnich stuleci wiele podstawowych pojęć radykalnie zmieniło swoje znaczenie. Np. "asceza" z oryginalnego znaczenia kiedy była po prostu treningiem czy praktyką, zaczęła być rozumiana wyłącznie jako samoudręczenie. Pogrążanie się w przyjemnościach jako druga skrajna praktyka, zostało z pojęcia ascezy kompletnie wyrugowane. W pierwszej, najważniejszej sucie Buddyzmu, obie ekstremalne formy ascezy rozumianej jako praktyka, zostały przez Buddę odrzucone jako bezużyteczne. Również "wiara" jest obecnie rozumiana jako desperacja, czy też pomieszanie nadziei z zaufaniem. Dla buddystów, wiara oznacza powstające i rozpadające się zweryfikowane przekonania.
Zasadniczo różne od podejścia zachodniego, a de facto arystotelicznego, jest traktowanie przez buddystów układu nerwowego żywych istot. Buddyści traktują układ nerwowy na równi z innymi zmysłami. W efekcie, tak umysł jak i myśl tracą swoje cechy nadprzyrodzone, duchowe. Jako psychika, w całości i bez wyjątków są obiektem analizy kontemplacyjnej. Buddysta analizuje współpowstawanie zachodzące pomiędzy materią (RUPA) która ma cechy fizyczne oraz nazwami (NAMA) które są mentalne i zawsze odnoszą się do jakichś obiektów.
Buddyści nie podzielają również poglądu Arystotelesa, że szczęście jest efektem zaspokajania potrzeb i myślenia o sprawach wyższych, ani nawet jego kontynuatorów, którzy widzą szczęście w nadziei na wieczne życie w obecności Boga. W rozumieniu buddystów, szczęście powstaje naturalnie, kiedy ustępuje cierpienie i stres (DUKHA). Za najwyższe szczęście buddyści uważają przekroczenie zależności i wygaśnięcie (NIBBANA) zespołu psychofizycznego (KHANDHA) który jest cierpieniem.

Budda nie był teoretykiem tworzącym jakąś doktrynę czy teorię bytu, ale praktykiem i nauczycielem który proponował sprawdzoną przez siebie Metodę postępowania (DHAMMA). Samodzielnie osiągnąwszy czyste, nie prześcignione we wszechświecie całkowite przebudzenie, ustanawia je celem praktyki i naucza do niego Ścieżki. Wyjaśnia trzy uniwersalne cechy wszelkiej egzystencji:

 

1. Nietrwałość fenomenów, ich dynamiczna zmienność (ANICCA)

2. Uniwersalny stres, cierpienie, to co trudne do zniesienia (DUKKHA)

3. Nie substancjalność rzeczywistości, faktyczny brak duszy, jaźni czy ego (ANATTA)

 

oraz wskazuje na rolę naszej niewiedzy (AVIJA), pragnień (TANHA) i awersji (DOSA) w powstawaniu i odradzaniu się stresu. Definiuje Cztery Szlachetne Prawdy, jednocześnie proponując Szlachetną Ośmioaspektową Ścieżkę jako ascezę czyli praktykę. To ona jest antidotum dla problemu ludzkiego cierpienia.

 

W odróżnieniu od innych religii, Buddyzm zaprasza praktykujących do krytycznej analizy Nauczania. Umieszczone w tym dziale sutty ustalają pewne pojęcia i struktury, głównie odnoszące się do definicji cierpienia oraz szerzej do analizy fenomenów oraz warunków ich dynamicznego współpowstawania. Buddyzm nie kwestionuje indywidualnego doznania, ale je analizuje. Teksty te stanowią serce całego buddyzmu, a Budda nakazuje swoim uczniom jak najbardziej wszechstronną i krytyczną ich analizę. Celem jest więc rozpoznanie całej prawdy, kontemplacja tak faktu cierpienia jak i faktu wzajemnych uwarunkowań w całej ich realnej złożoności, a nie przyjęcie jakiegoś dogmatycznego punktu widzenia. Pamiętajmy, że krytyczna analiza jest nie tylko dopuszczalna, ale zalecana.

 

 



v.1.00 © 2012 Tipitaka.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone. Wyłącznie do bezpłatnego rozpowszechniania.